https://scontent-cdg2-1.xx.fbcdn.net...e9&oe=596DB3EA
Printable View
Ο πατέρας ρωτάει τον μικρό Τοτό, εαν ήξερε για την διαιώνιση του είδους…
-Δεν θέλω να ξέρω! λέει ο μικρός Τοτός και ξεσπάει σε κλάματα.
Μπερδεμένος ο πατέρας τον ρωτάει τι συμβαίνει.
Λέει κλαίγοντας ο μικρός Τοτός :
-Όταν είμουν πέντε χρόνων μου είπατε πως δεν υπάρχει Άγιος Βασίλης…
-Όταν είμουν έξι χρόνων μου είπατε πως δεν υπάρχει του κουνελάκι του Πάσχα…
-Όταν είμουν εφτά χρόνων, μου είπατε πως δεν υπάρχουν νεράιδες…
-Εάν μου πεις τώρα πως οι μεγάλοι δεν γ@μάνε για να κάνουν παιδιά τότε δεν αξίζει να ζει κανείς!!
Ένας πολύ ηλικιωμένος ήταν ξαπλωμένος και αργοπέθαινε στο κρεββάτι.
Ξαφνικά μύρισε το άρωμα του αγαπημένου του μπισκότου σοκολάτας να έρχεται από την σκάλα και την κουζίνα. Μάζεψε τις τελευταίες του δυνάμεις και ανασηκώθηκε από το κρεββάτι, Ακουμπώντας στον τοίχο, σιγά-σιγά βγήκε ...
από το δωμάτιο και με μεγάλη προσπάθεια κατέβηκε τις σκάλες πιάνοντας και με τα δύο χέρια τα κάγκελα.
Λαχανιασμένος μπήκε στην κουζίνα. Εκεί ήταν απλωμένες εφημερίδες στο τραπέζι και επάνω ήταν ταψιά με εκατοντάδες μπισκότα. Ήταν στο παράδεισο; Ή ήταν μια τελευταία πράξη της αγάπης της αφοσιωμένης συζύγου του; Για να φύγει σαν ευτυχισμένος άνθρωπος; Με μια τελευταία προσπάθεια πήγε στο τραπέζι.
Με το γερασμένο χέρι του έπιασε ένα μπισκότο στην άκρη του τραπεζιού.
Όταν ξαφνικά τον χτύπησε με μια σπάτουλα η σύζυγός του.
- Άστα αυτά, είπε. Είναι για την κηδεία...
Ο Τοτός γυρίζει από τις πανελλήνιες εξετάσεις αισιόδοξος.
- Πώς τα πήγες ρωτάει ο πατέρας του...
- Πολύ καλά. Δεν έχουμε παρά να περιμένουμε τα αποτελέσματα.
- Ωραία, απαντάει ο πατέρας του αλλά δεν μπόρεσες να καταλάβεις πώς τα πήγες στα προφορικά;...... Τι είδους άνθρωπος ήταν ο εξεταστής σου ;
- Πολύ θρήσκος. Κάθε φορά που απαντούσα σε μια ερώτησή του, κοίταζε τον ουρανό, έκανε το σταυρό του και διαρκώς έλεγε: Έλα Χριστέ και Παναγιά .
Ο Στελάρας από μικρός είχε τικ στο μάτι του. Πάει να πιάσει δουλειά σαν διευθυντής πωλήσεων σε μια πολυεθνική εταιρία κι εκεί ο γενικός διευθυντής του έκανε πρώτα μια συνέντευξη για να δει αν ήταν καλός για τη δουλειά. Μετά από μια ημίωρη συνέντευξη του λέει:
-Ξέρετε κύριε Στελάρα, αν και έχετε όλα τα προσόντα για το πόστο, δεν μπορώ να σας βάλω διευθυντή πωλήσεων γιατί αυτή η θέση έχει να κάνει με πολύ κόσμο που θα σας βλέπει και αυτό το τικ στο μάτι σας είναι πολύ ενοχλητικό και κάποιοι μπορεί να προσβληθούν κιόλας.
-Α, αυτό δεν είναι πρόβλημα, με δύο ασπιρίνες αμέσως σταματάει. Μισό λεπτό να σας δείξω.
Αρχίζει λοιπόν να ψάχνει στις τσέπες του για το κουτάκι με τις ασπιρίνες. Αρχίζει και αδειάζει τις τσέπες του, όλες γεμάτες με προφυλακτικά: Έγχρωμα, με ραβδώσεις, με γεύσεις, με περίεργα σχήματα κλπ. Ο διευθυντής εξαγριώνεται:
-ΚΥΡΙΕ ΣΤΕΛΑΡΑ! Τι αίσχη είναι αυτά; Δεν μπορώ να δώσω μια τέτοια θέση σε κάποιον που είναι τόσο εξαρτημένος από τις γυναίκες.
-Εξαρτημένος από τις γυναίκες; Μα τι λέτε; Εγώ είμαι οικογενειάρχης άνθρωπος!
-Τότε τι είναι όλα αυτά τα προφυλακτικά;
-Έχετε πάει ποτέ σε φαρμακείο για να πάρετε ασπιρίνες και να κλείνετε συνεχώς το μάτι σας στο φαρμακοποιό;
Μια γριουλα παει στο νοσοκομείο με σφαίρα στο αριστερό γόνατο.
Την ρωτάει ο γιατρος:
-Τι έγινε γιαγια; ποιος σε πυροβόλησε;
-Μονη μου παιδάκι μου. Ήθελα να αυτοκτονησω.
-Και καλά πως πετυχεις το γόνατο;
-Πήρα το γιο μου τηλέφωνο και τον ρώτησα που έχουμε την καρδιά, και μου είπε κάτω από το αριστερό βυζί.
Ο χαζογιός…
Ένας εργοστασιάρχης έχει ένα χαζό γιο. Μια μέρα λοιπόν, τον πάει να του δείξει το εργοστάσιο αλλαντικών που έχουν.
– Ορίστε, του λέει, σ’ αυτή τη μηχανή βάζουμε από εδώ ένα ολόκληρο βόδι, η μηχανή το παίρνει, το γδέρνει, χωρίζει τα κόκκαλα, το τεμαχίζει, το αλέθει κι από δω βγαίνει λουκάνικο.
– Δηλαδή μπαμπά, ρωτάει ο γιός, άμα βάλουμε από δω λουκάνικο, θα μας βγάλει από την άλλη βόδι;
– Αυτό γιέ μου, μόνο η μάνα σου το κατάφερε!!!
Πάει κάποιος σε ένα πολυκατάστημα να ζητήσει δουλειά σαν πωλητής , βρίσκει το διευθυντή του λέει τι θέλει και εκείνος του απαντάει πώς είναι φουλ δεν χρειάζεται πωλητή .
Ο τύπος επιμένει ο διευθυντής του επαναλαμβάνει το ίδιο και ετοιμάζεται να τον διώξει ο τύπος τότε του λέει πως θα δουλέψει χωρίς μισθό για ένα μήνα και αν δεν κάνει τίποτα να τον διώξει . Συμφωνεί ο διευθυντής και ο τύπος πιάνει δουλειά .
Μετά από 15 μέρες οι πωλήσεις πάνε στα ύψη ο διευθυντής παθαίνει πλάκα και αποφασίζει να τον παρακολουθήσει να δει πως τα κατάφερε.
Τον βλέπει να κουβεντιάζει με ένα πελάτη και στήνει αυτί . Λέει ο πωλητής στο πελάτη :
- Για το ψάρεμα χρειάζεσαι πετονιά καλάμι αγκίστρι και δόλωμα
- Να τα πάρω.
- Τα μεγάλα ψάρια όμως είναι βαθιά όποτε πρέπει να πάρετε μια βάρκα με μια δυνατή μηχανή και όλο τον εξοπλισμό της .
- Να τα πάρω κι αυτά .
- Για να μεταφέρετε όμως τη βάρκα πρέπει να πάρετε και ένα τρέιλερ και φυσικά και ένα τζιπ για να πηγαίνετε όπου σας αρέσει .
- Να τα πάρω κι αυτά κι ότι άλλο χρειάζομαι .
Κλείνει τη παραγγελία και φεύγει ο πελάτης .
Ο διευθυντής πλησιάζει τον πωλητή σαστισμένος και του λέει :
- Καλά βρε συ δεν πιάνεσαι με τίποτα . Σου ρθε ο άλλος για μια πετονιά και έφυγε με χίλια είδη ;
- Δεν ήρθε για πετονιά κύριε διευθυντά σερβιέτες ήρθε να πάρει για τη γυναίκα του και του είπα " δε γαμ*ίς που δε γαμ*ίς δε πας για κανένα ψάρεμα " ;.....
Φθινόπωρο και πρώτη μέρα στα θρανία για τους μαθητές του Αμερικανικού Κολεγίου.
Η δασκάλα παρουσιάζει στα αμερικανάκια έναν καινούριο συμμαθητή τους,τον Ιάπωνα Σακίρο Σουζούκι (γιο του διευθυντή της Σόνυ) και το μάθημα αρχίζει με μικρές ερωτήσεις ιστορίας.
– Για να δούμε λοιπόν, πόσο καλοί είστε στην αμερικανική ιστορία; λέει η δασκάλα. Ποιος είπε…
«δώστε μου ελευθερία ή δώστε μου θάνατο»;
Κάποιοι μουρμουρίζουν αλλά κανείς δεν σηκώνει το χέρι του, εκτός από τον καινούργιο :
– Ο Πάτρικ Χένρυ το 1775 στη Φιλαδέφεια, απαντά.
– Μπράβο Σουζούκι, και ποιος είπε «Κυβέρνηση του λαού, από το λαό και για το λαό»; ξαναρωτά την τάξη η δασκάλα.
– Ο Αβραάμ Λίνκολν, το 1863 στο Γκέτυσμπουργκ, απαντά και πάλι ο Σουζούκι.
Η δασκάλα κοιτάζει αυστηρά την τάξη και λέει :
– Ντροπή σας. Ο Σουζούκι είναι γιαπωνέζος και ξέρει την αμερικανική ιστορία καλύτερα από σας
Τη σιωπή στην τάξη σπάει μια μικρή φωνή από τα πίσω θρανία :
– Ρε δεν πάτε να γαμηθείτε όλοι, μαλάκες γιαπωνέζοι
– Ποιος το είπε αυτό;;; ρωτάει αυστηρά η δασκάλα.
Ο Σουζούκι σηκώνει το χέρι του και χωρίς να περιμένει λέει :
– Ο στρατηγός Μακάρθουρ, το 1942, στη διώρυγα του Παναμά, και ο Λι Ιακόκα το 1982 στη γενική συνέλευση της Τζένεραλ Μότορς.
Η τάξη βυθίζεται στη σιωπή. «Θέλω να ξεράσω», ακούγεται μια ξεψυχισμένη φωνή.
– Ποιος το είπε αυτό;;; ξαναρωτάει με το ίδιο βλοσυρό ύφος η δασκάλα.
Και ο Σουζούκι πετάγεται πάλι :
– Ο Τζορτζ Μπους ο πρώτος, στον πρωθυπουργό Τανάκα κατά τη διάρκεια επίσημου δείπνου στο Τόκιο το
1991.
Ένας μαθητής σηκώνεται όρθιος και ξεσπάει :
– Ρε δε μας παίρνεις καμιά πίπα, λέω γω.
Και ο Σουζούκι, ψύχραιμα :
– Μπιλ Κλίντον στη Μόνικα Λουίνσκι το 1997, στο οβάλ γραφείο του Λευκού Οίκου.
Δυο-τρεις μαθητές πετάγονται και φωνάζουν :
– Α γαμήσου ρε μαλακισμένο, Σουζούκι.
Ατάραχος ο γιαπωνέζος :
– Βαλεντίνο Ρόσι, παγκόσμιο πρωτάθλημα μοτοσικλέτας, ράλι Νότιας Αφρικής, το 2002.
Κόλαση στην τάξη, οι μαθητές ουρλιάζουν και πετάνε καρέκλες, η δασκάλα έχει σωριαστεί λιπόθυμη
και ξαφνικά ανοίγει η πόρτα και μπαίνει ο διευθυντής :
– Ε, μα την Παναγία δεν έχω ξαναδεί τέτοιο μπουρδέλο.
Και στο βάθος ακούγεται πάλι η φωνή του Σουζούκι :
– Ο πρωθυπουργός της Ελλάδας, Γιώργος Παπανδρέου, το 2011, στο τελευταίο υπουργικό συμβούλιο της κυβέρνησής του.